همه ما علايم شايع درد قلبي را ميدانيم اما در برخي موارد نميتوان به آن علايم تكيه كرد (ياد حرف يكي از اساتيد افتادم كه گفتند در علم پزشكي 2.2 هميشه 4 نميشود!!)

اكنون كه ديابت چهارمين علت مرگ و مير در جهان شناخته ميشود، به عنوان يك تكنسين اورژانس و صف اول بهداشت و درمان بايد بيشتر از قبل با عوارض آن آشنا باشيم.

شانس سكته قلبي در ديابتي‌ها بيشتر از ديگر بيماران است،  سكته اين افراد با ديگران متفاوت است و اغلب بدون درد است،به علاوه شانس سكته‌هاي مجدد در چنين افرادي مي‌تواند بيشتر از ديگران باشد.

تنگي نفس‌هاي ناگهاني و خستگي مفرط مي‌تواند زنگ خطري براي يك سكته باشد كه البته اين حالت را علاوه بر افراد ديابتي، مسن‌ها نيز دارند.

در جاي ديگري از سبكي سر،احساس ضعف و بي حالي و گاهي اوقات ديس پنه نامحسوس سخن گفتند كه بايد هرچه دقيقتر شرح حال گرفته شود.

تحقيقات نشان مي‌دهد چون ميزان چربي در پلاك‌هاي ديابتي‌ها بسيار بيشتر از ديگران است، به همين دليل غشاي فيبروزي روي پلاك‌ها نازك‌تر شده و مستعد زخم شدن پلاك مي‌شود و بر اثر عوامل مختلف در آن منطقه، لخته خون به وجود مي‌آيد كه منجر به گرفتگي رگ يا سكته قلبي يا مغزي مي‌شود.

از آنجا كه سكته در افراد ديابتي بدون درد است، پس اين افراد در زمان سكته ديرتر از ديگران به پزشك مراجعه مي‌كنند و همين مساله باعث وسعت سكته‌شان مي‌شود.

مورد ديگر كه ميتوان به آن اشاره كرد، هايپرگليسمي است كه مي‌تواند اثر سمي بر ماهيچه قلب داشته باشد و نارسايي قلبي حتي بدون سكته را به همراه داشته باشد.

مصرف برخي داروها همچون آسپرين مي‌تواند در بيماران ديابتي شانس سكته را كم كند.

پس دوستان عزيز و همكاران محترم!  خيلي زود بيماران ديابتي را با پاي خودشان راه نبريد و كاملا C.B.R منتقلشان كنيد تا مشكلي بوجود نيايد.